Mój koszyk0,00 zł

Product was successfully added to your shopping cart.

Południowo-Fujiański

Oolong Południowo-Fujiański

Powiat Anxi słynie ze swojej herbaty „Żelazna Bogini Miłosierdzia”. Jest to chyba najbardziej znany chiński oolong. Przez ponad 200 lat produkuje się tutaj herbatę metodą „delikatnego suszenia i mocnego wstrząśnięcia”, wielostopniowej obróbki, w wyniku której mocno zwinięte kuleczki przy parzeniu dają bogaty, barwny aromat i smak „huigan”, czyli „przywróconej słodyczy" z głębokim „houjun” co po chińsku oznacza „odgłos w gardle".

Ciepły łagodny klimat (średnia roczna temperatura +18°C) i wysoka wilgotność (1800 mm opadów rocznie) w połączeniu z żyzną glebą tworzą doskonałe warunki dla uprawy ponad 50 odmian krzewów herbacianych, z których najbardziej znanymi są: Tie Guanyin (Żelazna Bodhisattva Te Guanyin), Ben Shan (oolong z góry BenShan), Mao Xie Kudłaty Krab) i Huang Jin Gui, (Złoty Cinnamon).

Do 1996 r. Anxi był jednym z najbiedniejszych powiatów prowincji Fujian, jednakże dziś zalicza się do stu najbardziej dochodowych w całych Chinach. Ogrody herbaciane zajmują powierzchnię ponad 400.000 mu (1 mu = 1/15 ha). Każdego roku przynoszą one 42 tys. ton herbaty, z czego 7 tys. ton jest eksportowana. Ponad 800 tys. osób pracuje przy jej produkcji.

Najstarsze fabryki herbaty znajdują się we wsi Xiping. To właśnie tam, według legendy, lokalny farmer znalazł w górach dziwny krzew ze swojego snu, który wskazała mu boginia Guanyin. Obecnie nowe plantacje herbaciane znajdują się w regionach Gan De i Xiang Hua.

Produkcja herbaty Tie Guan Yin jest typowa dla oolongów i obejmuje tradycyjne kroki: “zuo qing” (obróbka), “sha qing” (niszczenie zieleni), “zhou nian” (skręcanie), “hong bei” (nagrzanie) oraz “gan zao” (suszenie).

Prawdziwy Tie Guan Yin jest mocno prażony, często nazywany bywa Shu Xian (dojrzały aromat).

Jednakże w II poł. XX wieku w Tajwanie popularność zyskała technologia lekkiego prażenia Qing Xian (świeży aromat). W 1992 r. metodę tajwańską zaczęto aktywnie stosować w powiecie Anxi.

Zebraną herbatę zaczęto suszyć w kotłach, nie dopuszczając do jej utlenienia, następnie liście herbaty przekazywane były do specjalnych tajwańskich maszyn do skrętu liści. Drugim tajwańskim wynalazkiem jest proces klimatyzacji herbaty powietrzem o niskiej temperaturze. Od 1996 r. technologia „delikatnej fermentacji" zaczęła wypierać "dojrzały aromat". Tradycyjny „dojrzały aromat" to 3 części czerwonego na 7 części zielonego (podstawa jest ciemna, środek zielony, czerwony pasek wzdłuż krawędzi; duża ciężka kulka-węzełek; widoczne czerwone plamy; biały nalot na powierzchni liścia).

„Świeży aromat” to 1 część czerwonego na 9 części zielonego (szmaragdowo-zielony kolor i połysk, mały węzeł, czysty i świeży aromat, mały jasnozielony pasek oraz niewiele czerwonych plamek).

Warunki naturalne powiatu Anxi pozwalają zbierać herbatę cztery razy w roku. Herbata wiosenna (20 kwietnia - 7 maja) wynosi 45-50% rocznej ilości zbiorów herbaty. Pozwala uzyskać najjaskrawszy aromat, ale przegrywa w walce o smak z jesienną herbatą. Wczesna letnia herbata (21 czerwca - 07 lipca) stanowi 25-30% rocznej ilości zbiorów herbaty, oraz późna letnia herbata (08 sierpnia - 24 sierpnia) 15-20% rocznej ilości zbiorów herbaty – te rodzaje herbaty nie wzbudzają większego zainteresowania.

Jesienna herbata (23 września - 9 października) wynosi 10-15% łącznego wolumenu produkcji. Zebraną herbatę przewozi się do fabryki, tam rozkłada się je na cienkie warstwy i suszy się na słońcu. Miękkie w dotyku liście, które tracą 9,6% wagi pierwotnej, magazynuje się w pomieszczeniu, chłodzi się, po czym poddawane są obróbce.

Obróbka odbywa się w wirujących bambusowych bębnach. Podczas obróbki w bębnach krawędzie liści mocno uszkadzają się i czerwienieją, lecz elastyczny środek pozostaje żółtozielony.

W ten sposób powstaje „jedna czerwona część": fermentacja głównie odbywa się wzdłuż krawędzi liścia. Wcześniej po „obróbce” liście herbaciane były umieszczane na tacach w suszarce do dalszej fermentacji, a teraz fermentacja jest zatrzymywana poprzez wprowadzanie gorącego powietrza do wnętrza bębna, żeby zatrzymać właściwości liści herbacianych oraz ich zielony kolor. Następny krok - sferyczne skręcanie liści – charakterystyczne dla lekko fermentowanych oolongów, składa się z trzech etapów: skręcanie liścia (w worku płóciennym), wypakowanie (w trakcie tego procesu liście próbują wrócić do pierwotnego kształtu) i mieszanie w bębnie przez kilka sekund.

Dopóki herbata jest gorąca, wysypują ją na grubą tkaninę i zawijają, tworząc dużą kulę. Kulę herbaty umieszcza się w maszynie z rolkami, gdzie herbata powoli obraca się i uszczelnia się, a następnie wkłada się ją do urządzenia prasującego pomiędzy dwoma płytami. Następnie sprasowaną kulę wyjmuje się z tkaniny i umieszcza w wirówce, której łopaty tłuką kulę (jest to etap otwarcia liści). Ostatnia procedura w tym cyklu – suszenie w suszarce. Żeby nadać każdemu z liści kształt kuleczki, proces powtarza się 40-60 razy.

Ostateczne suszenie przeprowadza się na wolnym ogniu w specjalnym piecu. Z gotowej herbaty usuwa się okruchy oraz gałązki i pakuje się ją w duże foliowe worki (standardowo 18 kg). Cały proces trwa ok. 36 godzin.

Pomimo tego, iż większość czynności jest przeprowadzanych za pomocą niewielkich urządzeń mechanicznych, to wszystko odbywa się pod kontrolą doświadczonych mistrzów, którzy kontrolują proces „na oko", „na węch" i „na dotyk", lecz ze ścisłym przestrzeganiem podstawowych norm technologicznych.

6 produkt(ów)

na stronę
Ładowanie...Załaduj więcej...

6 produkt(ów)

na stronę